अधिकारी होण्याचे स्वप्न अनेकजण पाहतात. दरवर्षी लाखो तरुण स्पर्धा परीक्षेची तयारी करतात. स्पर्धा परीक्षेची तयारी करत असताना अनेकदा अपयश येते परंतु तरीही हार मानायची नसते. असंच काहीसं प्रदीप गोरड यांनी केलं.ते आज डीवाएसपी (Dysp) झाले आहेत. झाले आहेत. त्यांनी स्पर्धा परीक्षेची तयारी करणाऱ्या प्रत्येकासाठी खास संदेश दिला आहे.

1. तुम्हाला अधिकारी होण्याची प्रेरणा नेमकी कधी आणि कशी मिळाली?

मी वडिलांना लहानपणी विचारायचो सर्वात मोठा अधिकारी कोण असतो ते सांगायचे फौजदार असतो..त्यातूनच वर्दीचे स्वप्न पाहिले. आपणही समाजासाठी काहीतरी मोठं करायला हवं. तेव्हापासून अधिकारी होण्याचं स्वप्न ठाम झालं. पुण्याला गेल्यानंतर DySP पदाची माहिती समजली तेव्हा ठरवले. रक्ताचे पाणी झाले तरी चालेल.. पण झालो तर DySP च होईल..

2. त्या वेळी तुमची परिस्थिती कशी होती?

घरात अठरा विश्व दारिद्र्य होते.कुटुंबातील शाळेची पहिली पायरी चढणारा मी होतो.जास्त सुविधा नव्हत्या, पण शिकण्याची इच्छा प्रचंड होती. , पण त्यांनी कधीच माझ्या शिक्षणात अडथळा आणला नाही. स्वतःच्या कष्टावरच पुढे जायचं हे मनात ठरवलं होतं. प्रत्येक गोष्ट मिळवण्यासाठी मेहनत घ्यावी लागायची. त्यामुळे संघर्षाची सवय लहानपणापासूनच लागली.

3. तुमच्या आयुष्यातील टर्निंग पॉइंट कोणता होता?

माझ्या आयुष्यातील टर्निंग पॉइंट म्हणजे पहिलं मोठं अपयश. त्या अपयशामुळे मला माझ्या कमतरता समजल्या. सुरुवातीला खूप निराशा आली, पण नंतर त्याच अपयशाने मला उभं राहायला शिकवलं. मी माझ्या अभ्यासाच्या पद्धतीत बदल केले. स्वतःवर विश्वास ठेवायला शिकलो. त्या क्षणानंतर मी अधिक मजबूत आणि ठाम झालो.

4. तुमचं बालपण कसं गेलं?

माझं बालपण गावात साध्या आणि कष्टाळू वातावरणात गेलं. मित्रांसोबत खेळणं, शाळा आणि घरकाम हेच दैनंदिन जीवन होतं. कुटुंबाने चांगले संस्कार दिले, ज्यामुळे मेहनतीची सवय लागली. कमी साधनांमध्येही आनंद कसा घ्यायचा हे शिकलो. गावातील परिस्थितीने मला वास्तवाची जाणीव करून दिली. त्यामुळे लवकरच जबाबदारीची भावना विकसित झाली.

5. घरची आर्थिक परिस्थिती कशी होती?

घरची आर्थिक परिस्थिती मध्यम होती आणि कधी कधी अडचणीही येत होत्या. आई-वडील मेहनत करून घर चालवत होते. त्यांचं शिक्षण जास्त नसतानाही त्यांनी आमच्या शिक्षणाला प्राधान्य दिलं. अनेक वेळा त्यांनी स्वतःच्या गरजा बाजूला ठेवल्या. त्यांच्या त्यागामुळे मला पुढे जाण्याची प्रेरणा मिळाली. त्यामुळे मी त्यांच्या अपेक्षा पूर्ण करण्याचा निर्धार केला.

6. शिक्षण घेताना कोणत्या अडचणी आल्या?

शिक्षण घेताना अनेक अडचणी आल्या, विशेषतः आर्थिक मर्यादा. आवश्यक पुस्तकं आणि साधनं मिळवणं कठीण होतं. काही वेळा योग्य मार्गदर्शनाचीही कमतरता जाणवली. तरीही मी हार मानली नाही आणि उपलब्ध साधनांचा योग्य उपयोग केला. मित्र आणि शिक्षकांची मदत घेतली. या अडचणींनीच मला अधिक सक्षम बनवलं.

7. स्पर्धा परीक्षेचा निर्णय घेताना काय विचार केला?

स्पर्धा परीक्षेचा निर्णय घेताना मी मोठा विचार केला की मला आयुष्यात काहीतरी वेगळं करायचं आहे. केवळ नोकरी नाही, तर समाजासाठी काम करण्याची इच्छा होती. अधिकारी बनून लोकांच्या समस्या सोडवाव्यात असं वाटलं. हा मार्ग कठीण आहे हे माहित होतं. तरीही स्वतःवर विश्वास ठेवून हा निर्णय घेतला. हा निर्णय माझ्या आयुष्यातील महत्त्वाचा टप्पा ठरला.

8. सुरुवातीला तयारी कशी सुरू केली?

सुरुवातीला मी अभ्यासासाठी योग्य दिशा शोधण्याचा प्रयत्न केला. मूलभूत पुस्तकांपासून सुरुवात केली आणि संकल्पना स्पष्ट केल्या. रोज थोडा-थोडा अभ्यास करण्यावर भर दिला. अनुभवी लोकांकडून मार्गदर्शन घेतलं. अभ्यासाचा प्लॅन तयार करून त्यानुसार काम केलं. हळूहळू तयारीमध्ये आत्मविश्वास वाढत गेला.

9. कोणत्या गोष्टींबद्दल भीती किंवा शंका होती?

स्पर्धा खूप मोठी आहे आणि आपण टिकू शकतो का याबद्दल शंका होती. स्वतःच्या क्षमतेवर कधी कधी प्रश्न निर्माण व्हायचे. अपयशाची भीती सतत मनात असायची. पण मी त्या भीतीला माझ्यावर हावी होऊ दिलं नाही. हळूहळू आत्मविश्वास वाढवला. मेहनतीवर विश्वास ठेवायला शिकलो.

10. तयारीदरम्यान आलेल्या मोठ्या अडचणी कोणत्या?

तयारीदरम्यान मानसिक ताण हा सर्वात मोठा अडथळा होता. वेळेचं योग्य व्यवस्थापन करणं कठीण वाटायचं. कधी कधी एकटेपण जाणवायचं. सतत अभ्यासात सातत्य ठेवणंही आव्हानात्मक होतं. पण मी स्वतःला सतत प्रेरित ठेवलं. या अडचणींवर मात करत पुढे जात राहिलो.

11. अपयश कसे पचवले?

अपयश आल्यानंतर सुरुवातीला खूप वाईट वाटलं. पण मी त्याला शेवट म्हणून न पाहता शिकण्याची संधी मानली. माझ्या चुका ओळखून त्यावर काम केलं. स्वतःला वेळ दिला आणि पुन्हा तयारी सुरू केली. सकारात्मक विचार ठेवण्याचा प्रयत्न केला. त्यामुळे अपयश पचवणं सोपं झालं.

12. तुमचा रोजचा अभ्यासाचा दिनक्रम कसा होता?

माझा अभ्यासाचा दिनक्रम खूप शिस्तबद्ध होता. रोज ठराविक वेळेस अभ्यास सुरू करायचो. वेगवेगळ्या विषयांना वेळ वाटून दिला होता. पुनरावलोकन आणि टेस्ट सिरीजला विशेष महत्त्व दिलं. मध्ये थोडा विश्रांतीचा वेळ ठेवायचो. सातत्याने हा दिनक्रम पाळल्यामुळे यश मिळालं.

13. निवड झाल्याची बातमी कशी कळली?

रिझल्ट जाहीर झाल्यावर मी खूप उत्सुकतेने तो पाहिला. माझं नाव यादीत पाहून मला विश्वासच बसत नव्हता. त्या क्षणी सगळा संघर्ष डोळ्यासमोर आला. माझ्या डोळ्यात आनंदाश्रू आले. आई आणि वडील यांना सांगताच ते तर मोठमोठ्याने रडायला लागले.आनंद अश्रू आमचे थांबत नव्हते.हा क्षण आयुष्यातील सर्वात खास होता. माझं स्वप्न पूर्ण झालं होतं.

14. त्या क्षणी काय भावना होत्या?

त्या क्षणी मनात प्रचंड आनंद आणि समाधान होतं. अनेक वर्षांची मेहनत फळाला आली होती. स्वतःवर अभिमान वाटत होता. कुटुंबासाठी काहीतरी केल्याची भावना होती. सगळा संघर्ष सार्थकी लागल्यासारखं वाटलं. तो क्षण शब्दांत सांगणं कठीण आहे.

15. सर्वात आधी कोणाला सांगितलं?

मी सर्वात आधी ही बातमी माझ्या आई-वडिलांना सांगितली. त्यांच्या प्रतिक्रिया पाहून मला खूप आनंद झाला. त्यांनी माझ्यासाठी केलेल्या कष्टांची आठवण झाली. त्यांचे डोळे आनंदाने भरून आले होते. तो क्षण माझ्यासाठी खूप भावनिक होता. त्यांच्या आशीर्वादामुळेच हे शक्य झालं.

16. त्या संघर्षाने तुम्हाला काय शिकवलं?

संघर्षाने मला संयम आणि जिद्द शिकवली. परिस्थिती काहीही असो, हार मानू नये हे समजलं. मेहनतीला पर्याय नाही हे कळलं. वेळेचं महत्त्व जाणवलं. सकारात्मक राहणं किती गरजेचं आहे हे शिकलो. हा संघर्ष माझ्यासाठी मोठा गुरु ठरला.