महाराष्ट्रात बऱ्याच घरांमध्ये रोज चपात्या तयार केल्या जातात. चपाती हा दैनंदिन आहाराचा महत्त्वाचा भाग मानला जातो. मऊ, गोल आणि फुगलेली चपाती बनवणं ही एक प्रकारची कलाच असते. पण जे लोक नुकताच स्वयंपाक शिकत असतात त्यांच्यासाठी चपाती बनवणं मोठं आव्हानात्मक वाटतं. कारण चपात्या त्यांना गोल लाटता येत नाही, पाण्याचा अंदाज चुकतो, त्या कडक होतात, नीट फुगत नाहीत. पण परफेक्ट चपाती बनवायला शिकण्यासाठी सुरुवात ही कणिक मळण्याच्या योग्य प्रक्रियेतून होते.

चपाती मऊ आणि लवचिक बनण्यासाठी पीठामध्ये थोडंसं मीठ आणि कोमट पाणी वापरा. त्याने पीठ जास्त मऊ आणि लवचिक बनते. पीठ मळून झाल्यानंतर त्याला किमान 15 ते 20 मिनिटे ओल्या कापडाने झाकून ठेवणं आवश्यक असते. या वेळेत पिठातलं ग्लूटेन सक्रिय होते, त्यामुळे चपाती लाटताना बेलताना तुटत नाही आणि बेलन सहज फिरते.

गोल चपाती बनवण्यासाठी पीठ पूर्णपणे गुळगुळीत करणे हा पहिला टप्पा मानला जातो. त्यानंतर चपाती लाटताना जास्त दाब देऊ नका. हलक्या हाताने चपातीच्या कडा बाहेरच्या बाजूने फिरवत लाटा. त्याने चपात्या नैसर्गिकरित्या गोल आकारात येतात. जर चपाती लाटताना चिकटत असेल तर थोड्या सुक्या पिठाचा वापर करा. पण जास्त प्रमाणात सुकं पीठ वापरल्यावर चपाती कडक होण्याची शक्यता असते.

चपाती योग्य प्रकारे शेकवण्यासाठी तव्याचं तापमानही महत्त्वाचं असतं. चपाती तव्यावर टाकण्याआधी तवा मध्यम आचेवर नीट गरम झालेला असावा. जर तवा थंड असेल तर चपाती कडक होते. चपातीच्या वरच्या बाजूला हलके फुगे दिसू लागले की ती पलटण्याची योग्य वेळ असते. पहिल्या बाजूने चपाती फक्त थोडीशी म्हणजे साधारण 20 टक्के भाजा. त्यानंतर ती पलटून दुसऱ्या बाजूने जवळपास पूर्ण म्हणजे 70 टक्के भाजा. दुसरी बाजू शिजल्यानंतर रोटी पुन्हा पलटून थेट आचेवर किंवा कापडाच्या मदतीने फुगवली तर ती छान फुगते.