Surabhi Jayashree Jagdish
सध्या आपण अलार्म लावून सकाळी उठतो. अनेकदा अलार्म वाजत राहतो तरी आपल्याला जाग येत नाही. तुम्हाला कधी प्रश्न पडलाय का की, जुन्या काळात अलार्म नसताना लोकं सकाळी कशी उठायची?
गावांमध्ये सकाळची सुरुवात अनेकदा कोंबड्याच्या आरवण्याने व्हायची. त्या नैसर्गिक आवाजानेच लोकांना जाग यायची. अलार्मशिवायही दिवसाची सुरुवात सहज होत असे.
लोक सूर्योदयाच्या वेळेनुसार आपली दिनचर्या ठरवत होते. नैसर्गिक प्रकाशच त्यांचा खरा टाइमटेबल असायचं. सूर्य उगवला की दिवसाची सुरुवात आपोआप होत असे.
नियमित आणि शिस्तबद्ध जीवनशैलीमुळे शरीराची सवय तयार होत असे. ठरलेल्या वेळी उठणं हे सहज घडायचं. घड्याळाची गरज फारशी भासत नसे.
पक्ष्यांची चिवचिव, अजान किंवा धार्मिक ध्वनी सकाळी ऐकू येत. हे सर्व आवाज लोकांसाठी उठण्याचे संकेत ठरायचे. निसर्ग आणि संस्कृती दोन्ही जागे होण्यास मदत करत.
त्या काळात वेळ जाणून घेण्यासाठी पारंपरिक साधनांचा वापर होत असे. घड्याळं किंवा इतर सोप्या पद्धतींनी वेळ मोजली जायची. तंत्रज्ञानावर अवलंबून राहण्याची गरज नव्हती.
लोकांची जीवनशैली साधी आणि संतुलित होती. ते रात्री लवकर झोपायचे आणि सकाळी लवकर उठायचे. यामुळे शरीर आणि मन दोन्ही ताजेतवाने राहत असे.